Κόρωνος… Ιδιωτικό Οδοιπορικό

Μπροστά σου ράχες και κορ­φές βουνών, ξαπλωµένα λες κορµιά στο µπλε του ορίζοντα. Πέτρες κι άλλες πέτρες, απότοµα ριζογκρεµνά, φυσικά µενχίρ και βράχια γλυπτά... Εργαστήρι θεών ή τα κατάλοιπα του θυµού Τιτάνων και Γιγάντων σε παλιό­τερες µυθικές εποχές;

Στο βάθος το Αιγαίο να µιλά χιλιάδες χρόνια διά στόµατος Οµήρου και Σαπφούς και Ελύτη.

«Σίγουρα, κάποια ιστορία ε­ρωτική, µε διαστάσεις θεϊκές, θα προηγήθηκε από τους τεκτονι­κούς παλµούς και τις ανακατατά­ξεις των υδάτων, όταν γεννήθηκε το ελληνικό αρχιπέλαγος» γρά­φει ο ποιητής.

Φως εκτυφλωτικό ευαισθησίας και έρωτα. Εδώ το µερίδιο των θεών. Αν χαµηλώσεις το βλέµµα το µερίδιο των ανθρώπων: Η Κόρωνος.

Σπίτια µε τα σηµάδια του χρόνου και της εγκατάλειψης, κολληµένα το ένα πλάι στο άλλο, προστατευµένα από τη µονα­ξιά και τους αέρηδες. Στο έµπα του χωριού σε καλωσορίζει το µνηµείο του Νικηφόρου Μανδη­λαρά, του δολοφονηµένου από τη Χούντα παλικαριού της Κορώ­νου. Σύγχρονη ιστορία που µα­τώνει…

Κατηφορίζεις. Εκατοντάδες σκαλιά, στιαστά και καµάρες, σοκάκια πλακόστρωτα... Και μέσα από τα ασβεστωµένα ντουβά­ρια βιολέτες και αγριολούλουδα. Όπου πέσει σπόρος λουλουδιά­ζει,

Κάστρο, Στέρνα, Κάτω Γειτο­νιά, Λιβαδάκι, Ανεγυρίδα, Κακα­νάσης, Πλάτσα. Εκεί και το Μου­σείο µε αγαπηµένα πράγµατα από. το παρελθόν. Στο δρόµο καφενεία να πιεις µια ρακή και να ξαποστάσεις.

Στα κατώφλια των σπιτιών τους οι γυναίκες κεντούν και πλέκουν τα όνειρα και τους καηµούς τους. Δάχτυλα µαγικά που γεννούν λουλούδια, πεταλούδες, αγγελάκια, σε τραπεζοµάντηλα, σε µαξιλάρια, σε κουρτίνες. Και πίσω σου σιγοµουρµουρί­ζουν:

- Μα ποιος δα είν' ευτός; Χωριανός ή ξενικός;

-  Μπας δα και χρειάζεται κάτιτις;

Τις σχόλες στολισµένες στην εκκλησιά. Τα πανηγύρια, στα βιο­λιά, να λυγίζουν το κορµί στους ρυθµούς τους νησιώτικους. Και να πετάνε! Πλάι τους άντρες µε σκαµµένα πρόσωπα από τους βοριάδες και το µόχθο για τον «επιούσιο» που δύσκολα κερδίζεται και εύ­κολα χάνεται.

Σµυριγλάδες, που µε µέσα πρωτόγονα, ξεθάβουν το σµυρί­γλι, το µαύρο πέτρωµα, από τα σωθικά των βουνών. Στα αρχαία χρόνια, Κυκλαδίτες καλλιτέχνες, µ’ αυτό.ζωντάνευαν το.µάρµαρο. Για να γεννήσουν Κούρους και Κυκλαδικά Εδώλια,

Στραβολαγκάδα, Τζουµαγιά, Σπήλιο, Σαραντάρα, Ρούπελι, Α­γκάθι, Κουταµάρα, Αβησσυνία, Πελώριο ...

Κάθε ορυχείο και η ιστορία του, κάθε στοά και ο καηµός της. Βουνά δουλεµένα µε µόχθο και πόνο αδυσώπητο ...

Πού γη για να καλλιεργήσουν!

Άγονο το έδαφος, τα περδιάρια και τα χωράφια ελάχιστα. Χτιστές πεζούλες και σκάλες στα βουνά για να συγκρατούν το λιγοστό χώµα.

Γι' αυτό και η Κατοχή στην Κόρωνο ήταν αβάσταχτη. Καθέ­νας κουβαλάει τους νεκρούς του…

Παππούδες που θυµούνται Νέοι θυµωµένοι µε την εγκατάλειψη. Παιδιά µε κατακόκκινα µάγουλα που παίζουν στο δρόµο.

Ονειρα και άγιες παραδόσεις µας. Ιστορίες για τους «ονειρευάµενους» που µιλούσαν για το «άγιασµα» και τη «θεία Εύρε­ση», για τις χαµένες εικόνες...

Αργοκοιλιώτισσα. Εκεί όλοι µαζί καταθέτουν την πίστη τους. Αστείρευτη ευλάβεια που κληρονοµήθηκε αιώνες τώρα, άνευ όρων και ορίων.

Η δική µας µυθολογία ζευγαρωµένη µε εκείνη των παππού­δων µας. Θρύλοι και παραδόσεις δένουν την αρχαία πίστη µε την καινούργια, τη Χριστιανοσύνη.

Βυθισµένες «άνοµες» αρχαίες πόλεις, µυθικά βασίλεια, κρυµµέ­νοι θησαυροί, ερείπια αρχαίων οικισµών ... «Mιασµένoι τόποι» που εξαγνίστηκαν µε το χτίσιµο µικρών εκκλησιών.

Παναγία Κερά, Αγιος Ισίδωρος, Παναγία Θολιώτισσα, Πανα­γία Αβδελιώτισσα, Αί  Γιάννης, Αγια - Μαρίνα ... Κάθε περιοχή και τα Αγια των Αγίων της.

Αφήνεσαι στο συναίσθηµα. Μια αίσθηση έρωτα 'κινείται µαζί µε τον άνεµο ανάµεσα στις χτιστές πέτρες τις ανάκατες µε τα αρχαία µάρµαρα. Ερχεται να καθίσει στους τρούλους των ασβεστωµένων εκκλησιών που περικυκλώνουν το χωριό. Να µαλώσει µε τον Καβαλάρη Εγκρεµνό. Να ταξιδέψει στο απέ­ναντι λαγκάδι Να ξαποστάσει στην Παναγία στο Σκαδό.

Από το βουνό της Κόρωνος σε χαιρετούν οι νύµφες, ο Διόνυσος µε τις Βάκχες του και η Αριάδνη. Κατεβαίνουν, λένε, τις Απόκριες, µεθούν µε δυνατό κορωνιδιάτικο κρασί και χορεύουν µε τζαµπού­νες και ντουµπάκια.

  Διαυγείς οι αισθήσεις σου. Αρχέγονα τα συναισθήµατα. Βιω­µένη η αγάπη. Ανάµεσα στην καθαρότητα του Αιγαιοπελαγίτη ήλιου και τη µυρωδιά του βασιλι­κού και της καβαλίνας, θύµησες και πραγµατικότητα µπλέκονται Πάλι υπερβαίνεις τα όρια.

  Μικρός θεός εσύ, ταξιδεύεις στον αέναο χρόνο, στο χτες της φυλής µας, στο σήµερα των ζεστών µατιών των «ακριτών» της ορεινής πατρίδας µας.

Αυτός ο κόσµος ο Μικρός ο Μέγας. Ο Παντοτινός. Εις τους αιώνες των αιώνων.

                                                                                                                            Στέλλα Πρωτονοταρίου