Στην Κεραµωτή όµορφα 'ναι

 όποια εποχή, και να ναι ...

Κεραµωτή και Δανακό

δεν έχουν άνθρωπο κακό ..

Στα δυτικά, στο βάθος της λαγκαδιάς, δεσπόζει η ΚΕΡΑΜΩ­ΤΗ, ένας ήρεµος πραγµατικά χώ­ρος. Ένας οικισµός µε τα 80 πε­ρίπου κάτασπρα σπίτια του, που το χειµώνα πολλά απ' αυτά δε κατοικούνται, αλλά που όµως διατηρούν την  «αιώνια» ζεστασιά του! Παλαιά, µικρά και κολλητά σπιτάκια, δηµιουργούν την παρα­δοσιακή αρµονία, που σίγουρα θα εντυπωσιάσει οποιονδήποτε επισκέπτη του χωριού. Ένα τόσο µικρό, αλλά συνάµα τόσο φιλό­ξενο χωριό...

Κάνοντας µια στάση στην πιο όµορφη και πανοραµική εκκλη­σία της Νάξου, στο πιο ορεινό της σηµείο, τον "Τίµιο Σταυρό", σί­γουρα καθένας θα αναρωτηθεί για το τόσο εντυπωσιακό, µικρο­σκοπικό χωριό που δεσπόζει α­νάµεσα στα τρία βουνά: «Κορώ­νου», «Άτραλίκη» και «Βουνό».

Πολλές φορές το να µπορέσεις να διακρίνεις από τόσο ψηλά το χωριό καθιστάτε  δύσκολο, αφού δεν υπάρχει διαύγεια λόγω της ο­µίχλης που καλύπτει το χωριό, δη­µιουργώντας έτσι ένα κλίµα µυ­στηρίου...

Βλέποντας την Κερα­µωτή, ταυτόχρονα γεννιέται η α­πορία τι µπορεί να αντικρίσεις, αρχίζοντας την εξερεύνηση του συγκεκριµένου µέρους, κι όµως είναι πολλά αυτά που µπορούν να κερδίσουν αρκεί να το αγαπή­σεις ...

Ξεκινώντας από την εκκλησία του Σταυρού και κατεβαίνοντας το βουνό, απολαµβάνοντας την µοναδική θέα, σε απόσταση πε­ρίπου 1700 µέτρων αντικρίζεις την είσοδο του χωριού. Μία απλή, χωρίς πολυτέλειες είσοδο που ό­µως "υιοθετεί" επάξια τον παρα­δοσιακό της τίτλο. Η πρόσβαση µεταφορικών µέσων στο εσωτε­ρικό του χωρίου δεν επιτρέπεται, καθώς είναι έτσι δοµηµένο, ώστε ο επισκέπτης να διασχίζει µε τα πόδια κάθε του σηµείο και κάθε πλακόστρωτο σοκάκι του.

Μπαίνοντας στο χωριό και στο µέσω της διαδροµής, διακρίνει κανείς την γνωστή σε όλους "πλά­τσα" ή πλατεία του χωριού, χαρα­κτηριστικό σηµείο συνάντησης συγχωριανών και φίλων, τα πα­γκάκια της οποίας είναι συνεχώς γεµάτα από τις χαρακτηριστικές γεροντικές φυσιογνωµίες αλλά και πολλών παιδιών που παίζουν τα "παιχνίδια του χωριού", χωρίς των φόβο των αυτοκινήτων. Χα­ρακτηριστικό είναι το ότι γέρο­ντες και νέοι περνούν ώρες ατελείωτες συζητώντας στην πλάτσα του χωριού, καθημερινά θέματα ή σιγοτραγουδώντας κοτσάκια βγαλμένα από τη ζωή, αφήνοντας έτσι ο καθένας το δικό του στίγμα…

Προχωρώντας και διασχίζο­ντας κάθετα την πλατεία του χω­ριού, θα συναντήσουµε το ένα και µοναδικό «καφενέ», ο οποίος έχει αποµείνει, αλλά που διατηρεί ακόµη την ίδια ζε­στασιά του παραδοσιακού σηµεί­ου συνάντησης. Νέοι, γέροι και παιδιά, εκεί δίνουν το απαραίτη­το καθηµερινό ραντεβού τους, εί­τε για να πιουν µια ρακή στα γρή­γορα., είτε να φάνε το καθιερω­µένο µεζεδάκι,  που δεν είναι άλλο από το τοπικό κεφαλοτύρι, µε λίγο ζεστό ψωµί από τα τους πήλινους φούρνους και πάντα συ­νοδευόµενο από το εξαιρετικό τοπικό κρασί.

Περπατώντας σε όλα τα σοκά­κια του χωριού, κάθε γωνιά και κάθε σπιτικό έχει να "διηγηθεί" την δική του ιστορία που σίγου­ρα δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κα­νένα ακροατή, όπως για παρά­δειγµα για τους ιστορικούς νερό­µυλους του χωριού, που δυστυχώς σήµερα έχουν αποµείνει µόνο τα χνάρια τους, µε πολλές όµως ανα­µνήσεις, αφού πριν από χρόνια, πολλοί ήταν αυτοί που ερ­χόντουσαν από τα γειτονικά χω­ριά να αλέσουν το σιτάρι, για τον άρτο τον επιούσιο. Ελπίζουµε ό­µως ότι µια µέρα οι δύο νερόµυ­λοι θα «αναστηλωθούν» και θα λειτουργήσουν σαν Λαογραφικά πλέον Μουσεία, ώστε να µάθουν και οι νεότεροι την ιστορική τους αξία, αλλά και να ξυπνήσουν στους γεροντότερους ξεχασµένες αναµνήσεις...

Άλλο ένα παρόµοιο παράδειγµα µε την ίδια  κα­τάληξη είναι και οι δύο φράμπικες (ελαιοτριβεία) του χωριού.

Βγαίνοντας τώρα από το χωριό, πάντα όµως περπατώντας, διακρί­νει κανείς το πραγµατικό µεγα­λείο του. Η Κεραµωτή εί­ναι ίσως το µοναδικό ορεινό χω­ριό της Νάξου, µε την περισσό­τερη βλάστηση και την αφθονία σε νερό.

Προχωρώντας προς το γιοφύρι, η αρµονία του πράσινου µε το τρεχούµενο νερό, δηµιουρ­γεί το αίσθηµα της ηρεµίας και της απόλαυσης αυτής της τόσο σπάνιας οµορφιάς ...

Σίγουρα ένα τόσο µικρό, αλλά συνάµα τόσο εντυπωσιακό χωριό, είναι πρόκληση για όσους θέλουν και επιθυµούν να απολαύσουν την ηρεµία που προσφέρεί η γρα­φικότητα του χωριού σε συνδυα­σµό µε την φύση.

                                                                                                                                                             Ελεάνα Φυρογένη